A Língua das Bolboretas

A Língua das Bolboretas

Cuerda-Rivas

Na miña opinión o logro de Jose Luis Cuerda é o ter conseguido hilvanar tres relatos distintos nunha única historia, que recrea a vida nun rural galego case idílico sobre o que planea a sombra da  Guerra Civil.

A emoción causada pola aprendizaxe da vida, por descubrir cómo funciona un mundo, pero un mundo similar a un diamante con diferentes e afiladas aristas que consiguen que a historia principal deste guión nos deixe co corazón encollido. Unha ópera perfecta que nos guía cara un final cun dramatismo que consigue por a pel de pita. Os contos de Rivas son xeniais, e Cuerda consigue darlles vida nun filme abraiante. 

O circo da Bolboreta

Rear Window

      Rear Window 

                                                  A fiestra indiscreta

       Probablemente a mera colección de telefilmes e adaptacións feitos a partir desta historia xa nos permitan imaxinar ante o tipo película co que nos atopamos. A Rear Window é un dos grandes filmes de Alfred Hitchcock e dende o capítulo adicado dos Simpson ata reversións de serie b, utilizarase o argumento deste filme readaptándoo e reutilizandoo ata a saciedade, unhas con grande éxito como pode ser Woody Allen en “Misterioso asasinato en Manhattan”  ou dunha maneira estrepitosamente patética como ocurre noutros filmes (que omitirei citar). Moitos pecamos de ter visto primeiro unha versión de terceira antes de achegarnos ó gran orixinal.

Thelma & Louise

                         Thelma & Louis
                          (Ridley Scott, 1991)

A viaxe cara a liberdade. Unha viaxe difícil, chea de ostáculos que conduce a unha única saída catárquica e liberadora.  Parece incrible como un tema utilizado miles de veces en miles de historias sigue a ser vixente no día de hoxe. Os eternos temas tópicos sempre permiten unha volta de parafuso, unha nova revisión adaptándoas ó momento. 

    Unha Road Movie feminista parece extraña de entrada, pero nada máis acercarnos a ela descubrimos que é posible e  lóxica: os personaxes e a súa realidade, unha historia de acción clásica mezclada con situacións duras e a vez un tanto cómicas, na que a amizade das dúas protagonistas se establece como o principal elemento que move o filme.

Wagner-Trier

Simplemente exquisito.

Esto é o filme.

Esto é a opera.

 Lars von Trier en amalgama con Richard Wagner

The Big Shave

Dureza surrealista.

Sen máis palabras.

Corto de M.Scorsesse

Suspiros de liberdade

A música ó servizo de Deus, que se converte na Música o servizo do home.

Altera os sentimentos, crea odio, amor, paz, desesperación.

Ansias de liberdade, inalcanzable liberdade.

Deixa que chore a miña crúa sorte,

e que suspire a liberdade.

G.F. Händel

Rinaldo

Unións Perfectas

A imaxe e o son.

Conxunción de cor, encuadre e concepto

con 

Música, paixón e expresión.

A perfecta conxunción de dous mundos que

 se mesturan, 

se tocan 

se sinten...

Amor

Drama

Morte

Música

Imaxe

 EXPRESIÓN

 ARTÍSTICA 

 PERFECTA

se mesturan 

Fotografía de  Vittorio Storano

Música de Giuseppe Verdi

Viva l' Italia

TEODORO:¿Lloras?

DIANA: No; que me ha caído

algo en los ojos.

TEODORO:¿Si ha sido amor?

DIANA: Sí debe de ser;

pero mucho antes cayó,

y agora salir querría.

TEODORO: Yo me voy, señora mía;
yo me voy, el alma no.
Sin ella tengo de ir;
no hago al serviros falta,
porque hermosura tan alta
con almas se ha de servir.
¿Qué me mandáis? Porque yo
soy vuestro.

DIANA:¡Qué triste día!

TEODORO: Yo me voy, señora mía;

yo me voy, el alma no.

DIANA:¿Lloras?

TEODORO: No; que me ha caído  

algo, como a ti, en los ojos.

DIANA: Deben de ser mis enojos.

TEODORO: Eso debe de haber sido.

DIANA: Mil niñerías te he dado,
que en un baúl hallarás;
perdona, no pude más.

Si le abrieres, ten cuidado

de decir, como a despojos

de vitoria tan tirana,

«Aquéstos puso Diana

con lágrimas de sus ojos.»

Grandiosa Pilar Miró.

Grandioso Lope de Vega.